فردا دیر است...

شاید اگر ما انسانها هم مثل شهرداریها که زمان اتمام پروژه هایشان را با شمارشگر الکترونیک به مردم نمایش می دهند، برای خودمان روزشمار پایان زندگی تصور می کردیم، اینهمه از هم دور نمی شدیم و قدر همدیگر را بیشتر می دانستیم و دلهایمان انس و الفت بیشتری باهم داشت. حتی اگر در روزشمار زندگی ، عمری صدساله را برای خودمان متصور شویم، هر روز صبح که از خواب برمیخاستیم و با تمام وجودمان احساس می کردیم که یک روز به پایان زندگی خود نزدیک شده ایم، خیلی کارها را نمی کردیم و خیلی از حرفها را بر زبان نمی آوردیم! بی وفایی و لجبازی را کنار می زدیم و دوستیها را روی سر می گذاشتیم! آری فقط کافییست باور کنیم مرگ تنها برای دیگران نیست و حضرت عزرائیل روزی روزگاری جلو چشمانمان ظاهر می شود و فرصت زندگی کردن را از ما خواهد گرفت! آن روز دیگر فرصت جبرانی نیست. نه دلی را می توانیم به دست آوریم و نه ناسپاسی را جبران! نه می توانیم عشق بورزیم و نه لذت باهم بودنی را تجربه کنیم!

آری... مرگ همین دوروبرها دارد پرسه می زند و هرلحظه امکان دارد یقه مان را بگیرد...بیائید کمی با خودمان مهربانتر باشیم... فردا دیر است از همین امروز تصمیم بگیریم که عشق بورزیم و محبت هدیه کنیم... سراغ کسی برویم که مدتی است از او بی خبریم...  حیف نیست در گیرودار منازعات راست و چپ بنیان خانواده ای را ازهم بپاشیم... حیف نیست بخاطر پست و مقام یا هرچیز دیگری چشمان مادری را پر از اشک کنیم و نگاه پدری را از دیدن همه فرزندانش بر سر یک سفره بی نصیب بگذاریم... شک نکنید هیچ لذتی بالاتر از دورهم نشستن های تمام اعضای خانواده باهم نیست... باور کنید فردا روزی پشیمان می شویم اگر قدر لحظه های امروز را ندانیم و کینه و نفرت را از دلمان بیرون نکنیم... با خودتان آشتی کنید تا زندگی با شما آشتی کند... خوشبختی منتظر تصمیم شماست فقط کافیست تصمیم بگیرید تا از در وارد شود... نیشخند نزنید، ایمان بیاورید و عمل کنید...

 کویر بادرود

کلمات کلیدی: فردا، مرگ، زندگی، فاصله