بدرود اي ماه رحمت عيد سعيد فطر مبارك باد خداوندا! روز عيد فطر نزديك است. روز بازگشت به سوي تو. در ماه مبارك رمضان به من نعمت‌هاي فراواني دادي. کمکم کردي تا بيشتر به تو نزديکتر شوم. ولي چه کنم؟ روز‌هاي ديگر مي‌آيند و اين حالات از من دور مي‌شوند. چشمانم! همان چشماني که در شب‌هاي قدر براي تو مي‌گريستند، به خطا مي‌روند. دست‌هايم، زبانم، همه وجودم، احساس مي‌کنم که نزديکي به تو را از دست مي‌دهند. مي‌دانم که اين تغييرات به خاطر اعمال خود من است پس از تو مي خواهم بار ديگر دريچه‌هاي رحمت بيكرانت را چون هميشه به رويم باز كني و مرا باز هم با لطف بي منت خود شرمنده كني. در دعاي 45 صحيفه سجاديه، همان دعاي زيباي وداع با ماه مبارک رمضان مي‌خوانيم:«خداوندا، اينک با ماه رمضان وداع مي‌کنيم، همانند وداع با عزيزي که فراقش بر ما دشوار است و رفتنش ما را غمگين و گرفتار وحشت تنهايي مي‌کند؛ عزيزي که او را بر ما پيماني است که بايد آن را نگه داريم و حرمتي است که بايد آن را رعايت کنيم و (بر ما) حقي دارد که بايد آنرا ادا نماييم. پس، اکنون مي‌گوييم: بدرود اي بزرگترين ماه خداوند و اي عيد اولياي خدا.»

          "تو چرا می جنگی ؟ "            
                پسرم می پرسد :              
  من تفنگم در مشت کولبارم بر پشت
         بند پوتینم را محکم می بندم       
                       مادرم                       
           آب و آئینه و قرآن در دست        
        روشنی در دل من می بارد       
            پسرم بار دگر می پرسد :        
             "تو چرا می جنگی ؟"          
         با تمام دل خود می گویم :         
       "تا چراغ از تو نگیرد دشمن "     

فقط بوی ماه مهر نبود...

دلهره های ناتمام شب هم بود...

عشق کیف و بوی ورق کتابهایت و پاکن میلان...

مداد شمعی های از کمر شکسته و کج کوله ات...

دعوای ساندیس و پشمک...

نیمکتهایی که صدای قیژ قیژشان تمامی نداشت...